Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 29 Ὀκτωβρίου 2017, Ζ΄ Λουκᾶ (Λουκ. η΄ 41-56)

Ἄγγιγμα θείας Χάριτος

• Εκτύπωση

Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 29 Ὀκτωβρίου 2017, Ζ΄ Λουκᾶ (Λουκ. η΄ 41-56)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἄνθρωπός τις προσῆλθε τῷ ᾿Ιησοῦ, ᾧ ὄνομα ᾿Ιάειρος, καὶ αὐτὸς ἄρχων τῆς συν­αγωγῆς ὑπῆρχε· καὶ πεσὼν παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ᾿Ιησοῦ παρεκάλει αὐτὸν εἰσελθεῖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, ὅτι θυγάτηρ μονογενὴς ἦν αὐτῷ ὡς ἐτῶν δώδεκα, καὶ αὕτη ἀπέθνησκεν. ᾿Εν δὲ τῷ ὑπάγειν αὐτὸν οἱ ὄχλοι συνέπνιγον αὐτόν. καὶ γυνὴ οὖσα ἐν ρύσει αἵματος ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἥτις ἰατροῖς προσαναλώσασα ὅλον τὸν βίον οὐκ ἴσχυσεν ὑπ᾿ οὐδενὸς θεραπευθῆ­ναι, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, καὶ παραχρῆμα ἔστη ἡ ρύσις τοῦ αἵματος αὐτῆς. καὶ εἶπεν ὁ ᾿Ιησοῦς· τίς ὁ ἁψάμενός μου; ἀρνουμένων δὲ πάντων εἶπεν ὁ Πέτρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ· ἐπιστάτα, οἱ ὄχλοι συνέχουσί σε καὶ ἀποθλίβουσι, καὶ λέγεις τίς ὁ ἁψάμενός μου; ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ. ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ ὅτι οὐκ ἔλαθε, τρέμουσα ἦλθε καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εἰς εἰρήνην. ῎Ετι αὐτοῦ λαλοῦντος ἔρχεταί τις παρὰ τοῦ ἀρχισυν­αγώγου λέγων αὐτῷ ὅτι τέθνηκεν ἡ θυγάτηρ σου· μὴ σκύλλε τὸν διδάσκαλον. ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἀκούσας ἀπεκρίθη αὐτῷ λέγων· μὴ φοβοῦ· μόνον πίστευε, καὶ σωθήσεται. ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν οὐδένα εἰ μὴ Πέτρον καὶ ᾿Ιωάννην καὶ ᾿Ιάκωβον καὶ τὸν πατέρα τῆς παιδὸς καὶ τὴν μητέρα. ἔκλαιον δὲ πάντες καὶ ἐκόπτον­το αὐτήν. ὁ δὲ εἶπε· μὴ κλαίετε· οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. καὶ κατεγέλων αὐτοῦ, εἰδότες ὅτι ἀπέθανεν. αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας καὶ κρατήσας τῆς χειρὸς αὐτῆς ἐφώνησε λέγων· ἡ παῖς, ἐγείρου. καὶ ἐπέστρεψε τὸ πνεῦμα αὐτῆς, καὶ ἀνέστη παραχρῆμα, καὶ διέταξεν αὐτῇ δοθῆναι φαγεῖν. καὶ ἐξέστησαν οἱ γονεῖς αὐτῆς. ὁ δὲ παρήγ­γειλεν αὐτοῖς μηδενὶ εἰπεῖν τὸ γεγονός.

πηγη

7η Κυριακή Λουκᾶ (Λκ. 8, 41 – 56) 

29 Ὀκτωβρίου 2017

«...μή φοβοῦ· μόνον πίστευε» 

Διπλό τό θαῦμα πού ἐπιτελεῖ ὁ Κύριός μας σήμερα. Ἀπό τή μιά θεραπεύει τήν αἱμορροούσα γυναίκα, ἀπό τήν ἄλλη ἐπαναφέρει στή ζωή τήν κόρη τοῦ Ἰαείρου. Καί τά δύο θαύματα σημαντικά καί μεγάλα. Πιό σπουδαῖος, ὅμως, εἶναι ὁ λόγος πού λέγει ὁ Κύριος στόν ἀπελπισμένο Ἰάειρο: «μή φοβοῦ· μόνον πίστευε». Ὁ θλιμμένος πατέρας στήν ἀρχή Τόν πλησίασε, γιά νά θεραπεύσει τό παιδί του. Ὅταν μαθαίνει ὅμως πώς ἡ κόρη του πέθανε, πέφτει, ὅπως εἶναι φυσικό, σέ βαθιά ἀπελπισία. Τότε ἔρχεται ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ νά τοῦ δώσει ἐλπίδα. Ὑπόσχεται ὁ Κύριος πώς μπορεῖ νά κάνει πραγματικότητα τό ἀπίθανο. «Μή φοβᾶσαι», τοῦ λέει, «μόνον πίστευε». Δύο ρήματα πού κλείνουν μέσα τους ὅλη τήν ἐλπίδα τοῦ Εὐαγ- γελίου. Αὐτά τά δύο ρήματα, αὐτές τίς λέξεις ὁ Κύριος τίς ἀπευ- θύνει στόν καθένα μας, ὅταν βρισκόμαστε σέ δύσκολη θέση. Πρῶτον: «μή φοβοῦ». Ὁ ἄνθρωπος διαβαίνει μέσα ἀπό ἀμέτρητα μονοπάτια θλίψεων καί πειρασμῶν στή ζωή του. Ἀπο- τυχίες, ἀρρώστιες, θλίψεις, πειρασμοί, προδοσίες, ἄγχος καί ἀγωνίες στιγματίζουν τήν καθημερινή του πορεία πάνω στή γῆ. «Δέν ἔχουν τελειωμό τά βάσανα τοῦ κόσμου», γράφει ὁ ποιητής. Μέσα σ’ ὅλη αὐτή τήν ἀκανθώδη πορεία ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου γεμίζει ἀπό φόβο καί ἀβεβαιότητα. Φοβᾶται ὁ ἄνθρωπος τίς ἐξελίξεις, φοβᾶται γιά τό μέλλον, φοβᾶται γιά τόν ἑαυτό του, φοβᾶται γιά τά πρόσωπα πού ἀγαπάει, φοβᾶται γιά τήν πορεία τοῦ κόσμου καί τοῦ περιβάλλοντος. Ἄλλοι ἀπό τούς φόβους πού τόν βασανίζουν εἶναι δικαιολο- γημένοι καί ἄλλοι εἶναι ἀβάσιμοι καί ἀδικαιολόγητοι. Που- θενά δέν μπορεῖ νά πάρει ἀπάντηση σ’ αὐτούς τούς φόβους του. Ἐνίοτε οἱ φοβίες του μεταβάλλονται σέ ἐφιάλτες, πού τόν βασανίζουν καί γεμίζουν μέ πόνο τήν ψυχή του. Σ’ ὅλη αὐτή τήν τραγική κατάσταση δέν ὑπάρχει ἄλλο στήριγμα παρά μόνον ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ. Μπροστά στήν παρου- σία τοῦ Θεοῦ ὅλοι οἱ φόβοι ἐκμηδενίζονται καί ἐξαφανί- ζονται. Ἡ παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἀπαντοχή καί ἡ ἐλπίδα τῶν ἀνθρώπων. Ὅταν λέει ὁ Χριστός τό «μή φοβοῦ» στόν Ἰάειρο, τοῦ δείχνει τή δύναμή Του καί τήν ἀμέτρητη ἐξουσία πού διαθέτει. Ἀλλά, γιά νά δεχθεῖ αὐτή τή δύναμη ὁ Ἰάειρος, τοῦ λέει καί τό «μόνον πίστευε». Ἡ πίστη εἶναι ἡ ἀνθρώπινη δύναμη πού κινητοποιεῖ τήν προστατευτική ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός ζητάει τήν πίστη μας, γιά νά ἐνεργήσει. Ἡ πίστη μας εἶναι ἡ κατάθεση τῆς ἐλευθερίας μας στά πόδια τοῦ Θεοῦ. Μόνον ὅταν πιστεύουμε, ἐπιτρέπουμε στό Θεό νά παρέμβει σωστικά στή ζωή μας καί νά μᾶς βοηθήσει. Γι’ αὐτό ὅλα τά θαύματα εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς πίστεως τῶν ἀνθρώπων καί ποτέ ἡ πίστη δέν εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ θαύματος. Ἡ πίστη πού γεννή- θηκε ἀπό κάποιο θαῦμα δέν εἶναι σταθερή οὔτε ἐλεύθερη. Γι’ αὐτό ὁ Χριστός ποτέ δέ διαφήμισε τά θαύματά Του. Ἄν ζητοῦμε τήν παρέμβαση τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας, θά πρέπει πρῶτα νά ζυγίσουμε τήν πίστη μας. Ἄν διαπιστώνουμε ὅτι ὁ Κύριος ἀργεῖ νά ἀπαντήσει στά αἰτήματά μας, ἄς ψά- ξουμε νά βροῦμε πόσο Τόν ἐμπιστευόμαστε. Μή βιαζόμα- στε νά συμπεράνουμε ὅτι ἀδιαφορεῖ γιά μᾶς. Ἡ πίστη μας πολλάκις δοκιμάζεται ἀπό τό Θεό, γιά νά γίνει πιό δυνατή καί πιό ἐλεύθερη, νά ἔχει, δηλαδή, πιό μεγάλη ἀξία. Αὐτό ἔκανε ὁ Κύριος καί μέ τόν Ἰάειρο σήμερα. Μποροῦσε νά θε- ραπεύσει τήν κόρη του ἀπό μακριά καί ὅσο ἦταν ζωντανή. Τήν ἀφήνει, ὅμως, νά πεθάνει καί νά ὁδηγηθεῖ ὁ τραγικός πατέρας στό ἀποκορύφωμα τῆς δοκιμασίας του. Πολλές φορές γίνεται τό ἴδιο μέ ὅλους μας. Ὅταν τό πρό- βλημά μας εἶναι ἁπλό, ὁ Θεός κωφεύει. Ὅταν κορυφώνεται τό πρόβλημά μας καί μαζί καί ἡ ἀγωνία μας, τότε δίνου- με τίς μεγάλες ἐξετάσεις τῆς πίστεως. Ἄν συνεχίζουμε νά ἐλπίζουμε στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί νά περιμένουμε τήν ἀπάντησή Του, τότε εἴμαστε ἄξιοι αὐτῆς τῆς ἀγάπης. Ἄν λυγίσουμε καί ἀμφισβητήσουμε τήν παρουσία καί τήν πρό- νοιά Του, τότε θά δοκιμάσουμε τούς πικρούς καρπούς τῆς ἀπιστίας, πού εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσή μας ἀπό τήν προστατευτική ὀμπρέλα τοῦ Χριστοῦ μας. «Μή φοβοῦ· μόνον πίστευε». Τά λόγια αὐτά τοῦ Κυρίου μᾶς θυμίζουν πώς ἡ ζωή θέλει θάρρος καί πίστη. Ὁ χριστια- νός εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐλπίδος καί τῆς πίστεως. Τό θάρ- ρος δίνει δύναμη στήν πορεία του καί ἡ πίστη τοῦ δείχνει τήν κατεύθυνση. Μήν ξεγελαστοῦμε ποτέ. Τά προβλήματα δέ θά λείψουν ἀπό τή ζωή μας. Μόνο μέ τό θάρρος καί τήν πίστη μποροῦμε νά τά ξεπερνοῦμε καί ἀνανεωμένοι καί χαρούμενοι νά συνεχίζουμε γιά καινούριες κορυφές. Ὁ Χρι- στός εἶναι ὁ νικητής τοῦ θανάτου, αὐτό δείχνει τό σημερινό θαῦμα. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ ὀλετήρας τῆς ἁμαρτίας, τό κατά- φερε αὐτό μέ τή θυσία Του στό Σταυρό καί μέ τή δραπέ- τευσή Του ἀπό τόν Τάφο . Ὁ Χριστός εἶναι ἡ ζωή, ἡ ἀλήθεια καί ἡ χαρά, τό εἶπε ὁ Ἴδιος καί τό δείχνει αὐτό ἡ ζωή τῶν ἁγίων. Μέσα ἀπό ἀπίστευτες δυσκολίες πορεύτηκαν οἱ ἄν- θρωποι τοῦ Θεοῦ. Αὐτά πού κράτησαν στή ζωή τους, μέσα στίς ἀτελείωτες τρικυμίες, ἦταν τό θάρρος καί ἡ πίστη τους. «Μή φοβοῦ· μόνον πίστευε». Ἄς τό λέμε κι ἐμεῖς αὐτό στόν ἑαυτό μας καί νά εἴμαστε βέβαιοι πώς, ὅσο πιό πει- σματικά γαντζωνόμαστε πάνω στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ, τόσο πιό πολύ θά ἀπολαύσουμε τούς ἀμέτρητους καρπούς τῆς πατρικῆς Του ἀγάπης. Ἀμήν.

πηγη