Κάποτε ο γνωστός συγγραφέας
Ντοστογιέφσκι βγήκε για τον απογευματινό του περίπατο. Ενώ κόντευε να νυχτώσει
ένας ζητιάνος άπλωσε το χέρι του και του ζήτησε βοήθεια.
Ο Ντοστογιέφσκι ψάχνει τις τσέπες
του να βρει κανένα κέρμα, αλλά δεν βρίσκει τίποτα. Ψάχνει το ρολόι του να το
προσφέρει, αλλά και εκείνο το είχε ξεχασμένο στο σπίτι του.
Ο μεγάλος συγγραφέας κοκκίνισε
λίγο στο πρόσωπο και πάνω στην αμηχανία του έσκυψε, φίλησε το χέρι του τυφλού
και ψιθύρισε: «Συγχώρα με, καλέ μου άνθρωπε, γιατί αυτή τη στιγμή δεν έχω
τίποτα να σου προσφέρω»!
Και ο γέρο ζητιάνος απαντά:
«Ευχαριστώ πολύ. Το πήρα! Αυτό που μου έδωσες δεν μπορούσα να το βρω αλλού. Το
νόμισμα της καλοσύνης σπάνια το βρίσκω...».
http://elafosdorkas.blogspot. gr/
Φωτογραφία του χρήστη Εκκωφαντική
Σιωπή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου