ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ - ΚΥΡΗΓΜΑ

ΙΗΣΟΥΣ, ΤΟ ΓΛΥΚΥΤΑΤΟ ΟΝΟΜΑ!

• Εκτύπωση

ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2016

Πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως: Ματθ. α΄ 1-25

Βίβλος γενέσεως ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, υἱοῦ Δαυῒδ υἱοῦ ᾿Αβραάμ. ᾿Αβραὰμ ἐγέννησε τὸν ᾿Ισαάκ, ᾿Ισαὰκ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιακώβ, ᾿Ιακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιούδαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ, ᾿Ιούδας δὲ ἐγέννησε τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἐκ τῆς Θάμαρ, Φαρὲς δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Εσρώμ, ᾿Εσρὼμ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αράμ, ᾿Αρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αμιναδάβ, ᾿Αμιναδὰβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ναασσών, Ναασσὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Σαλμών, Σαλμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Βοὸζ ἐκ τῆς Ραχάβ, Βοὸζ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ωβὴδ ἐκ τῆς Ρούθ, ᾿Ωβὴδ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιεσσαί, ᾿Ιεσσαὶ δὲ ἐγέννησε τὸν Δαυῒδ τὸν βασιλέα.



 Δαυῒδ δὲ ὁ βασιλεὺς ἐγέννησε τὸν Σολομῶντα ἐκ τῆς τοῦ Οὐρίου, Σολομὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ροβοάμ, Ροβοὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αβιά, ᾿Αβιὰ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ασά, ᾿Ασὰ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιωσαφάτ, ᾿Ιωσαφὰτ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιωράμ, ᾿Ιωρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Οζίαν, ᾿Οζίας δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιωάθαμ, ᾿Ιωάθαμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἄχαζ, Ἄχαζ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Εζεκίαν, ᾿Εζεκίας δὲ ἐγέννησε τὸν Μανασσῆ, Μανασσῆς δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αμών, ᾿Αμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιωσίαν, ᾿Ιωσίας δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιεχονίαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ἐπὶ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος. Μετὰ δὲ τὴν μετοικεσίαν Βαβυλῶνος ᾿Ιεχονίας ἐγέννησε τὸν Σαλαθιήλ, Σαλαθιὴλ δὲ ἐγέννησε τὸν Ζοροβάβελ, Ζοροβάβελ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αβιούδ, ᾿Αβιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ελιακείμ, ᾿Ελιακεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αζώρ, ᾿Αζὼρ δὲ ἐγέννησε τὸν Σαδώκ, Σαδὼκ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Αχείμ, ᾿Αχεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ελιούδ, ᾿Ελιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ελεάζαρ, ᾿Ελεάζαρ δὲ ἐγέννησε τὸν Ματθάν, Ματθὰν δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιακώβ, ᾿Ιακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν ᾿Ιωσὴφ τὸν ἄνδρα Μαρίας, ἐξ ἧς ἐγεννήθη ᾿Ιησοῦς ὁ λεγόμενος Χριστός. Πᾶσαι οὖν αἱ γενεαὶ ἀπὸ ᾿Αβραὰμ ἕως Δαυῒδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ Δαυῒδ ἕως τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνος ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες. Τοῦ δὲ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν. μνηστευθείσης γὰρ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας τῷ ᾿Ιωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου. ᾿Ιωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν παραδει­γματίσαι, ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν. ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· ᾿Ιωσὴφ υἱὸς Δαυΐδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου· τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν ῾Αγίου· τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ιησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος· ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱὸν καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Εμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός. Διεγερθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιωσὴφ ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἐποίησεν ὡς προσέταξεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος Κυρίου καὶ παρέλαβε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ιησοῦν.

ΠΗΓΗ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ 
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ - Ματθ. 1, 1-25 (18/12/2010) 

Πώς θα βιώσουμε τα Χριστούγεννα Μία, μόλις, εβδομάδα πριν οι καμπάνες της Χριστιανοσύνης ηχήσουν το μέγα γεγονός της Γεννήσεως του Θεανθρώπου, αγαπητοί μου αδελφοί, ολόκληρος ο Χριστιανικός κόσμος κινείται στους ρυθμούς των Χριστουγέννων, προσεγγίζοντας, όμως, κατά πώς φαίνεται, αυτό το θαύμα της παγκόσμιας ιστορίας με τρόπο επιπόλαιο και επιδερμικό. Ο τρόπος αυτός εκφράζει εκείνους που δεν έκαναν την προσπάθεια να διεισδύσουν στο βαθύ και εκπληκτικό περιεχόμενο μιας Εκκλησιαστικής γιορτής, η ουσία της οποίας άλλαξε τον ρου της ιστορίας και προκάλεσε την μεγαλύτερη έκρηξη πνευματικών αληθειών και εσωτερικών αναζητήσεων που γνώρισε η ανθρωπότητα στην διαχρονική της διαδρομή. Γι’ αυτό και η κοσμική αντιμετώπιση του γεγονότος το αδικεί, αυτό καθεαυτό, αποστερεί, όμως και από τους ανθρώπους τη δυνατότητα να μυηθούν στο παράδοξο και μέγα μυστήριο της Ενσαρκώσεως του Λόγου, μυστήριο το οποίο καλεί άπαντες, σε μία διαρκή μετοχή και εμπειρία που νοηματίζει μια, κατά τα άλλα, σύντομη και ατελή ανθρώπινη βιωτή. Την περιγραφή της ουσίας της εορτής των Χριστουγέννων μάς τη χαρίζει απλόχερα ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος: «Ο Ων γίνεται και ο Άκτιστος κτίζεται και ο Αχώρητος χωρείται, διά μέσης ψυχής νοεράς μεσιτευούσης Θεότητι και σαρκός παχύτητι. Και ο πλουτίζων πτωχεύει. Πτωχεύει γαρ την εμήν σάρκα, ιν’ εγώ πλουτίσω την αυτού Θεότητα. Και ο πλήρης κενούται. Κενούται γαρ της εαυτού δόξης επί μικρόν, ιν’ εγώ της Εκείνου μεταλάβω πληρώσεως»1. Ο Χριστός σαρκούμενος, κτίζεται, χωρείται, πτωχεύει, κενούται. Ο Χριστός καταδέχεται και παίρνει την ανθρώπινη μορφή και υπόσταση, δέχεται και περιορίζει στα ευτελή και περιορισμένα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης την απεριόριστη και απερίγραπτη Θεϊκή του φύση, αφήνει, δι’ ολίγον, τη δόξα της αενάου μεγαλοσύνης του, φορώντας το φθαρτό και θνητό ανθρώπινο σαρκίο και αδειάζει τον εαυτό του, μεταφυτεύοντας στους ανθρώπους τη δυνατότητα να Τον βιώσουν, να Τον αγγίξουν και να γεμίσουν από Αυτόν. Με μια λέξη, ο Χριστός ταπεινώνεται, γιατί αγαπά, δίνεται, προσφέρεται, γιατί λατρεύει το πλάσμα του και με τον τρόπο αυτό θέλει να το επαναπροσανατολίσει στον φυσικό του προορισμό, που είναι ο ουρανός και όχι η γη. Αυτό γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα και αυτό μπορεί να το ζήσει κανείς μόνο μέσα στην Εκκλησία, συμμετέχοντας στην μυστηριακή προσέγγιση της εορτής. Αυτή επιτυγχάνεται με την κατάλληλη εσωτερική προετοιμασία, που συνίσταται, καταρχάς, στη συμμετοχή  στη νηστεία, η οποία λειτουργεί καθαρτικά και αποφορτίζει την ανθρώπινη ύπαρξη από τα υλικοβιοτικά βαρίδια, που εγκλωβίζουν την ψυχή στα δεδομένα και στις ανάγκες του σώματος. Πρόκειται για την νηστεία που «τας επιθυμίας σβέννυσι τας πονηράς και ταπεινοί την ψυχήν επαιρομένην», κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο2. Επιτυγχάνεται, επίσης, με το μυστήριο της Μετανοίας, το οποίο συνιστά μια εκ νέου γέννηση του ανθρώπου, σε πνευματικό επίπεδο, καθώς σβήνει το παρελθόν και ανοίγει το δρόμο για το μέλλον, καθαρίζει τον έσω άνθρωπο και τον καθιστά άξιο να δεχθεί την ευσπλαχνία και την αγάπη του Θεού, όπως εκφράζεται διά του μυστηρίου της ενανθρώπησής Του. Έλεγε ο αείμνηστος Παναγιώτης Τρεμπέλας «όταν το παιδί γεννιέται, το πρώτο σημείο της ζωής του είναι ο κλαυθμός. Και όταν η ψυχή αναγεννάται, το πρώτο σημείο της αρχομένης νέας ζωής είναι η μετάνοια. Δάκρυα στην πρώτη, δάκρυα και στη δεύτερη περίπτωση. Τα πρώτα σημαίνουν γέννηση. Τα δεύτερα αναγέννηση». Η μυστηριακή προσέγγιση, τέλος, της εορτής των Χριστουγέννων επιτυγχάνεται με τη συμμετοχή στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, με το μυστικό ψέλλισμα των ανυπέρβλητων Χριστουγεννιάτικων ύμνων και με την προσέλευση στο Ποτήριο της ζωής, όχι γιατί έτσι συνηθίζεται στις μεγάλες γιορτές, αλλά γιατί μόνον έτσι μπορεί κανείς να δεχθεί τον γεννηθέντα Χριστό μέσα του και ν’ αναγεννηθεί μαζί Του. Η συμμετοχή στη λειτουργική ζωή «σημαίνει πραγματικά να βγεις απ’ το σπίτι σου και να πας στον ουρανό. Να εγκαταλείψεις το περιβάλλον σου, τα πράγματα, τα πλάσματα της γης για να βρεθείς ανάμεσα στη συντροφιά ολόκληρου του σύμπαντος, με το Θεό, να Τον ακούς, να Τον παρατηρείς, να Τον τρως και να Τον πίνεις. Να έρχεσαι στον εαυτό σου, στο κατά φύσιν είναι σου: να γίνεσαι υιός Θεού, θεωμένος»3. Αυτά είναι τα Χριστούγεννα, αγαπητοί μου. Αν τα ζήσουμε έτσι, τότε η ζωή μας θα είναι πάντα Χριστούγεννα. ΑΜΗΝ! 

Αρχιμ. Ε.Ο. 

1 Λόγος ΜΕ΄
 2 P.G. 67, 305C 3 π. Βιργκίλ Γκεωργκίου.»Ένα όνομα για την αιωνιότητα», σελ. 139

ΠΗΓΗ